دیشب وقتی داشتم برای چندمین بار روز سوم رو نیگا می کردم ، با دیدن اینکه جوونای اون

روز چه جوری داشتن در برابر تجاوزکنندگان جون می دادن و چه جوری داشتن با عشق

می جنگیدن یه جورایی شرم کردم.

جوونای اون روز از همه دلبستگیشون به خاطر عشقشون که عشق خدایی بوده ، گذشتن.

تو همین فیلم که بر گرفته از واقعیت بوده ، یه برادر به خواهرش به قدری ارزش میده که حتی

حاضر میشه به خاطر اینکه خواهرش دستش دشمنا نیفته اونو خاک کنه.

یه خورده عمیق تر فکر کنیم.

اونا برای چی رفتن و جون خودشونو دادن؟برای چی از خانوادشون دست کشیدن و رفتن

 تو دل جنگ؟برای چی می خواستن از کشور دفاع کنن؟

اونا اگه الان از کشورمون دفاع نکرده بودن الان ما اینجا پای کامپیوتر نبودیم.

اونا به خاطر ما جونشونو دادن.جونی که برای همه خیلی خیلی ارزش داره.

جوونای اون روز زندگیشونو دادن تا ما که جوون امروزیم راحت زندگی کنیم اون وقت ما….

خداوکیلی انصافه؟

اون جوونا هم می تونستن مثل خیلی های دیگه از کشور فرار کنن و تو آرامش زندگی کنن.

اما این کار و نکردن.چون عاشق بودن.

ما چه جوری می تونیم در مقابل عشقی که اونا داشتن ، خودمونو عاشق خطاب کنیم؟

حالا یه جوره دیگه: اگه کسی برای نجات زندگی تو خودشو به کشتن بده مگه تو مدیونش

 نمیشی؟مگه تو تا آخر عمرت ازش اطاعت نمیکنی؟

الان هم درست مثل همینه.اونا به خاطر زندگی ما رفتن و زندگیشونو فدا کردن.

شاید الان که اینو می خونید بگین : به ما چه. می خواستن نرن.

این دیگه نهایت نفهمیه.

چه قدر خودمونو گول بزنیم و بگیم شرایط اون موقع ایجاد کرد که اونا رفتن؟چه قدر خودمونو

 گول بزنیم و بگیم  جوونای اون روز با جوونای امروز فرق دارن؟آره فرق دارن،تنها فرقشون این

بوده که اونا عاشق بودن.

شرمم میشه.جوونای اون روز تو فکر چی بودن ، جوونای امروز تو فکر چی….!!!

البته سوءتفاهم نشه .من با یه عده خیلی کمی هستم ، نه با همه.اصلا اینا رو به خودم

 میگم که به کسی بر نخوره.یعنی ما اینقدر ارزش داریم که به خاطر ما رفتن و جونشونو

دادن؟چرا به خودمون ارزش نمیدیم؟چرا قدر

خودمونو نمی دونیم ؟ چرا با انجام دادن یه سری کار ها ارزش خودمونو میاریم پایین؟

نندازیم گردن این و اون.مقصر خودمونیم.

حــداقل کاری که می تونیم در برابر کار اونا بکنیم اینه از یاد نبریمشون.همین.